Blog

Het weekend begon uitermate goed voor de Grote J. Na een avondje succesvol te zijn doorgezakt op een woensdag avond bij Alexander (alvorens bij hem Soest *oh gruwel* te zijn door gesjokst om zijn auto op te halen bij een garage) besloot Alex de volgende dag naar Belgie te gaan voor Graspop, en zou ik door gaan naar Hilversum om een bezoekje te brengen aan de Grote J´s zijn ouders. Eenmaal aangekomen in dat verlepte, ooit zo mooie, Hilversum  duurde het niet lang voordat ik de neiging had om 2 struiken weg te mieteren in het mooie bos hierachter. Tuin + bos is goed, alle 2 natuur en we keilen er geen rotzooi in.

Dat ging goed tot de 2e struik. Ik maakte een vlugge beweging maar die struik was aardig zwaar dus ik zette mijn lichaam er ook iets voor in. Wat resulteerde in een ontmoeting tussen een betonnen paal & mijn hoofd. Mijn hoofdje was daar niet zo gecharmeerd van en het resultaat was een enkeltje hospitaal wegens gebrek aan huisarts posten (tuurlijk, die zijn op vakantie…).

Toen ik bij het ziekenhuis aankwam vroegen ze me sofi nummer & ziekenfonds pas anders kon ik niet geholpen worden. Rare vrouw, want wie wilt mij nou niet helpen *gniffel*. Maar ik kon mijn juiste adres opgeven in Haaksbergen en aangezien dat niet in de buurt ligt geloofde ze me op me groene ogen waarna ze vroeg wat ik er kwam doen.

Lijkt me een stomme vraag aangezien ik een theedoek hield tegen mijn hoofd waar het bloed uitspoot als een net geslacht rund. *misschien had de alcohol van de vorige avond die ook rijkelijk vloeide er wat mee te maken?*

Ik gaf (zo netjes als ik ben) aan dat ik een gat in mijn hoofd had en toen wou ze er even naar kijken. Dit ging nog best vlug want na 10 minuten in de wachtkamer te hebben vertoeft mocht ik langs komen in haar ‘office’. Ze vroeg me enkele dingen en ik vroeg me af of ik niet eens geholpen moest worden. Uiteindelijk vroeg ze me ook of ik al de tetanus prik had gehad en nee, die heb ik voor het laats gehad toen ik 9 was. En die dingen gaan maar 10 jaar mee in je lichaam dus ze vond het nodig om ook ff lekker te prikken in mijn arm wat ervoor resulteerde dat ik dit nu pas schrijf (4 dagen later) wegens stijfheid in den arm. Jups, ze zocht geen mooi plekje op maar bam, recht in de linker spierbal.. Ze zal wel gelachen hebben.

Na de spuit mocht ik weer plaats nemen in de wachtkamer en na 2 en een half uur werd ik geholpen door een chirurg. Zo stelde de behandelende arts zich voor. Dit ging aardig snel en nadat hij een halve tube lijm op mijn hoofd te hebben gelost mocht ik weer gaan met de waarschuwing: Niet douchen, niet zwemmen, niet niks. Fijn, zat ik dus met me haar dat zowat in me eigen bloed verdronken was.

Ik heb het in ieder geval overleefd en ik ben weer een litteken rijker . In plaats 1 op me voorhoofd nu 1 op me achterhoofd.
Het leven is zo mooi!!1